No cure no pay

No cure no pay

No cure no pay is een betalingsafspraak tussen een slachtoffer en diens rechtsbijstandverlener — meestal een letselschadeadvocaat of -jurist — waarbij de rechtsbijstandverlener alleen betaald wordt als de zaak succesvol wordt afgesloten. Levert de zaak geen schadevergoeding op, dan ontvangt de rechtsbijstandverlener geen honorarium. In de letselschadepraktijk is dit een veelgebruikte constructie, omdat slachtoffers vaak niet in staat zijn vooraf advocaatkosten te dragen.

Belangrijk om te weten is dat voor advocaten in Nederland een wettelijk verbod geldt op zuivere resultaatgerelateerde beloning (het zogenoemde 'quota pars litis'-verbod), vastgelegd in gedragsregel 25 van de Nederlandse Orde van Advocaten. Advocaten mogen hun honorarium dus niet uitsluitend afhankelijk stellen van de uitkomst van de zaak. In de praktijk werken letselschadeadvocaten daarom vaak met een variant:

De buitengerechtelijke kosten die op de aansprakelijke partij worden verhaald, moeten voldoen aan de dubbele redelijkheidstoets: het inschakelen van rechtsbijstand én de hoogte van de kosten moeten redelijk zijn (artikel 6:96 lid 2 sub c BW). In 2026 hanteert de rechtspraak hiervoor de PIV-staffel als richtlijn.

Praktische gevolgen: no cure no pay verlaagt de drempel voor slachtoffers om een letselschadeclaim in te dienen. Toch is het verstandig de afspraken schriftelijk vast te leggen: wat geldt als 'succes', welk percentage of tarief wordt gehanteerd bij een succesfee, en wie draagt proceskosten bij een gerechtelijke procedure? Onduidelijke afspraken kunnen later tot conflicten leiden over de hoogte van het honorarium.