Blijvende invaliditeit
Trwałe inwalidztwo
Trwałe inwalidztwo to trwałe ograniczenie fizyczne lub psychiczne wskutek urazu, wyrażone jako procent 'całego człowieka'.
Trwałe inwalidztwo
Trwałe inwalidztwo (też: Trwałe Inwalidztwo Funkcjonalne, BFI) to pojęcie medyczno-prawne wskazujące, w jakim stopniu ktoś po wypadku jest trwale ograniczony fizycznie lub psychicznie. Ograniczenie wyraża się jako procent 'całego człowieka' (0–100%), gdzie 100% to całkowita utrata funkcji. Procent ten jest ważnym punktem wyjścia przy obliczaniu odszkodowania na podstawie art. 6:107 BW (szkoda z urazu fizycznego) i art. 6:106 BW (szkoda niemajątkowa).
Główne cechy
Skutki praktyczne
Gdy doradca medyczny ustali trwałe inwalidztwo, procent ten jest podstawą negocjacji z ubezpieczycielem. Strony często angażują niezależnego biegłego przez ścieżkę porady medycznej lub powołanie sądowe (art. 194 Rv). Procent współdecyduje o wysokości końcowego rozliczenia lub kapitalizacji przyszłej szkody. Poszkodowani powinni podpisać ugodę dopiero po osiągnięciu medycznego stanu końcowego i ostatecznym ustaleniu procentu BFI.
“Po poważnym wypadku drogowym doradca medyczny ustalił, że poszkodowany doznał trwałego inwalidztwa 15% całego człowieka z powodu uszkodzenia nerwu prawej ręki.”
Źródło: AI
Problemy w pracy?
Umow sie na bezplatna konsultacje z jednym z naszych specjalistow prawa pracy. Mowimy po polsku.